± 1966. Hier ↑ staat de haltechef al klaar om het kaartje te controleren van de ook nu weer weinig talrijke reizigers. Ook deze man zal, net als zijn collega bij Velsen-Zeeweg, geen heel drukke baan hebben gehad. Een opvallend aspect van de halte was wel, dat één perron tussen de sporen in lag, zonder dat het een echt middenperron was: de reizigers konden vanaf dit perron alleen in de treinen richting IJmuiden stappen, aan de andere kant stond een hek. (1983, fotograaf onbekend) Op de achtergrond ligt in de grote sluis één van de twee zusterschepen Tor Britannia en Tor Scandinavia, die voor de Zweedse ‘TOR LINE’ een veerdienst tussen Amsterdam en Göteborg (Zweden) onderhielden. Deze karakteristieke en sierlijke schepen waren jarenlang een bekend gezicht in IJmuiden. Later vertrokken ze niet meer vanuit Amsterdam, maar vanuit een nieuwe terminal in IJmuiden zelf. De halte had maar één echte ingang, vanaf de IJmuiderstraatweg. Aan de andere kant van het spoor lag de drukke Kanaaldijk, ook nu nog een drukke autoweg, waar men via een hekje ook bij de halte kon komen, maar omdat auto’s hier (officieel) niet mochten stoppen en het ook niet voor de hand lag om langs de autoweg te gaan lopen, zullen er niet veel reizigers van die kant zijn gekomen. Opvallend waren de fraaie bovenleidingmasten langs de IJmuidenlijn, die bij de elektrificatie in 1927 werden geplaatst en tot de opheffing van de reizigersdienst in 1983 zijn blijven staan. Ze hebben het dus een hele tijd uitgehouden in de winderige, zilte zeelucht: (± ca. 1965, fotograaf onbekend)Hier ↑ rolt een treinstel Mat36 met bestemming Haarlem-Amsterdam de halte binnen. Links op de achtergrond is één van de grote gashouders van het Gasbedrijf Velsen te zien. Het Gasbedrijf zelf heeft een stukje verderop ook enige tijd een eigen aftakking gehad die parallel aan de hoofdlijn lag, en waar meestal ’s nachts treinen met propaan werden gelost. Dit zijspoor heeft er maar kort gelegen, het is in de tweede helft van de jaren 50 aangelegd en was begin jaren 60 alweer verdwenen, toen door de komst van het aardgas de aanvoer van propaan niet meer nodig was. De beide gebouwtjes op de halte zullen het tot ongeveer begin jaren ’70 hebben uitgehouden, er kwam toen een simpele abri voor in de plaats. Vanaf dat moment ook werden er geen kaartjes meer verkocht, reizigers konden vanaf toen in de trein door de conducteur een kaartje laten schrijven en afrekenen. Deze abri heeft er nog verbazend lang gestaan; pas een paar jaar geleden is deze (intussen wel grondig gevandaliseerd) uiteindelijk verwijderd.
Print
