Deining in Dönsdorf

[Flevodienst 1976]

Wat een top verhaal 
Ook een heel herkenbaar gebeuren, laat ik het daar leggen voordat ik het kwijt raak.
Vervolgens dagen zoeken, omdat je niet weet waar je het gelaten hebt.

[Frank103]

Een variant als in het boek 'Otje'  (Annie MG Schmidt) had ook gekund, dan had een vogel het papier mee kunnen nemen voor een papierenloze kok, die in de buurt rondrijdt. Maar die variant was misschien te voorspelbaar en realistisch geweest? 

[Basilicum]

_{Deining in Dönsdorf   –   391}


Feestdag

In Nederland vallen verschillende feestdagen in het voorjaar weer eens zo gunstig, dat vier bevriende echtparen besluiten er een korte, gezamenlijke vakantie van te maken. Na diep en rijp beraad is het pittoreske Miltenberg als bestemming gekozen. Op een van de laatste vakantiedagen wordt een bezoek gebracht aan Dönsdorf. Slenterend door een winkelstraat drentelen de dames een souvenirwinkel binnen. De heren volgen gedwee. De Duitse winkelier is verbaasd om opeens een zwerm Nederlanders over de vloer te hebben. Voorzichtig trekt hij de aandacht van een van de heren. ‘Entschuldigung. Mag ik vragen?’
‘Maar natuurlijk.’
‘Brengt u hier uw vakantie door?’
‘Gisteren hadden wij vakantie. Vandaag zijn we een dagje vrij.’
De winkelier begrijpt het niet helemaal. ‘Vakantie en vrij zijn toch vrijwel hetzelfde?’
De Nederlander glimlacht. ‘Gisteren hadden wij verlof en vandaag hebben we een feestdag. We combineren enkele feestdagen met wat verlofdagen en kunnen zo een meerdaagse trip maken.’
‘Ach so. En wat viert u dan vandaag?’
‘Euhmm… Ik denk dat ik het antwoord op deze vraag u beter schuldig kan blijven.’
‘U maakt me wel nieuwsgierig. Vertelt u eens.’
De Nederlander komt iets dichter bij de Duitser staan en fluistert: ‘Vandaag vieren wij onze bevrijding.’
‘Bevrijding…, maar waarvan? Angst? Spanje? Een ziekte?’
‘In het kader van goede verstandhoudingen lijkt me dit voldoende informatie.’
De gezichtsuitdrukking van de Duitser verandert van nieuwsgierigheid in verbazing.
De Nederlander grinnikt. ‘Zal ik het u maar vertellen?’
‘Bitte.’
‘We vieren vandaag,’ fluistert de Nederlander nog iets zachter, ‘niet alleen het einde van de tweede wereldoorlog in Nederland, maar ook onze bevrijding van de Duitse bezetter.’
‘Deutsch… Ah, op die fiets.’
Opeens kijkt de Nederlander een beetje nors. ‘Laten we in dit verband over fietsen maar even zwijgen. Het is feest vandaag.’
‘Wel nobel van u om dan uw oosterburen te bezoeken.’
De Nederlander voelt zich gevleid, zet zich vlot over zijn norsheid heen en zegt, de Duitser bemoedigend aankijkend: ‘Der Krieg ist vorbei.’


634   Feest!


Met vriendelijke groet,
Bas

75 jaar bevrijding!

[bernhard67]

Hallo Bas,

Mooie gezicht al dat rood wit blauw lang leven de Vrijheid. Die moeten we blijven koesteren aangezien onze vrijheid 75 jaar geleden heel duur betaald is met verlies van al die jonge Canadezen en Engelse /Poolse militairen vanaf september 1944 tot 8 mei 1945

Hier waar ik woon is het gebied bevrijd op 12 april 1945 door de Poolse eerste Tankdivision Exloo/Borger /Odoorn/Ees/ Buinen /Musselkanaal en Stadskanaal.

tot zo ver mijn reactie

Met vriendelijke groeten,

Bernhard

[tothebeach]

Inderdaad:



Mooi verhaal Bas!

Groet,
michel

[Basilicum]

_{Deining in Dönsdorf   –   392}


Decennium – 1

Met volle vaart rijdt een taxi door Dönsdorf. Ik zit achterin en probeer een stapel dozen met gebak in bedwang te houden. Verderop staat een verkeerslicht op rood. De taxi sjeest er vrolijk op af en remt flink op het allerlaatste moment. Een gebaksdoos komt hierdoor in beweging en dreigt op de vloer te vallen. Ik kan hem nog net tegenhouden.
‘Hey, Manovski!’ waarschuw ik de chauffeur. ‘Rijd eens wat voorzichtiger! Of wil je een lading Schlagsahne in je nek hebben?’
De man achter het stuur kijkt ietwat geamuseerd om en zegt iets wat lijkt op Verzeihung. Het wordt groen. Manovski trekt wat minder ruig op en scheurt de bocht naar links iets minder roekeloos door. Na een paar straten komen we bij de ingang van Bw Dönsdorf. De slagboom is, zoals gewoonlijk, gesloten. De chauffeur heeft zijn zijraam al opengedraaid en roept naar de portier: ‘Morgen, Döpke! Ik heb een vrachtje voor de kantine.’ De slagboom zwaait meteen open en de Mercedes krijgt opnieuw de sporen.
‘Manovski, ik waarschuw je nog één keer!’ roep ik. ‘Let op mijn gebak!’
Het geronk van de motor echoot tussen de gevels van de loodsen. Bijna wordt een machinist van zijn sokken gereden. Hij springt boos opzij en gromt: ‘Kijk uit, joh!’
‘Tag, Grummler,’ groet de chauffeur glimlachend door het nog steeds geopende raam.
De kantine komt in zicht. Uit voorzorg grijp ik mijn dozen stevig beet. De Mercedes remt en komt tot stilstand. Manovski stapt meteen uit en biedt joviaal aan om de dozen in de kantine te zetten.
‘Dat doe je alleen maar om mee te kunnen smullen,’ antwoord ik smalend.
Manovski kijkt me aan en grinnikt. ‘Je kent me te goed.’ Hij laveert voor zijn doen voorzichtig met de opgestapelde dozen naar de kantine. Ik open de deur en we gaan naar binnen.


635   Achtergelaten taxi.


Met vriendelijke groet,
Bas

[Ric]

Leuk Bas weer een verhaal. Ik wacht het vervolg met spanning af

Grt. Ric

[Chris Westerduin]

Gefeliciteerd met het jubileum en hopelijk is er nog wat gebak heel... 

[ex44]

10 jaar! Daar mag wel een taartje op gegeten worden. Ook al is het stamppot 

 

[Basilicum]

_{Deining in Dönsdorf   –   393}


Decennium – 2

In de kantine zet Manovski de stapel dozen op de eerste de beste tafel. ‘Gebak, mensen!’ zegt hij. ‘Er is gebak. Voor ieder wat wils.’
‘Zozo, Manovski,’ zegt Horst Hausmann verbaasd. ‘Dat had je niet hoeven doen.’
‘Het is niet van mij,’ verklaart de chauffeur en wijst naar mij, ‘maar van mijn passagier.’
‘Inderdaad,’ bevestig ik. ‘Ter ere van een jubileum. Hopelijk is het gebak ongeschonden aangekomen.’
‘Dan had je beter een andere taxi kunnen nemen,’ lacht Steffen Werkstätter, Manovski aankijkend.
Barbara opent de dozen. ‘Het valt reuze mee. Alles is goed aangekomen.’
‘Zie je nou wel?’ merkt Manovski tevreden op. ‘Ik wist het wel.’
Meer mensen komen binnen, waaronder Betriebswerkvorsteher Waldstein en zijn secretaresse Sabine Sommer.
‘Wat een kabaal hier!’ roept de chef opgewekt en plaagt: ‘Hoeft er niet meer gewerkt te worden?’
Het wordt iets stiller in de kantine.
‘We hebben gebak, chef,’ vertelt Marks van de Lokleitstelle. De aanleiding is een jubileum, volgens Herr Basilicum.’
Waldstein doet alsof hij van niets weet en kijkt mij aan. ‘Ach so! Vertelt u eens.’
‘Vandaag precies tien jaar geleden begon ik dit feuilleton over avonturen in dit Betriebswerk. Ik heb er met veel plezier aan gewerkt. Ondanks dat ik er de laatste tijd minder tijd aan besteed, hoop ik dit nog een tijdje vol te kunnen houden.’
Waldstein schudt mij de hand. ‘Gratuliere. Zonder u was dit Bw niet zo bekend geworden. Wat mij betreft gaat u nog een tijdje hiermee door.’
Even later worden herinneringen opgehaald.
‘Jürgen Henkl van het Güterbahnhof maakte toch eens iets raars mee met wijwater?’ vraagt Heinz Koch.
‘Ja, dat was iets meer dan een enkel flesje,’ antwoordt Steffen.
‘Weet je nog toen we op de onderdelen van Schachtelschieber zaten te wachten?’
‘Oh ja! dat duurde maar en duurde maar.’
‘Ik kan me herinneren dat er opeens een caravan hier op de parkeerplaats stond.’
‘Die was van Peters. Dat weet ik nog wel, ja.’
‘Of die keer dat we Manovski op de hak namen?’
Algemeen gelach. ‘Dat is trouwens niet bij die ene keer gebleven, hahaha!’
‘Weten jullie nog hoe gesmeerd de samenwerking verliep tussen Joachim Klätzmaier uit Lümmeln en Dieter Hellwig uit Schwarzburg?’
‘Dat liep niet bepaald vlotjes, om het voorzichtig uit te drukken.’
De chef kijkt mij aan. ‘En wat vindt u het mooiste verhaal, Herr Basilicum?’
‘Ik heb niet echt één favoriet. Waar ik met veel plezier aan gewerkt heb, bijvoorbeeld, is de serie van het gedoe rond de draaischijf. Een verhaal vol lief en leed.’


418 (herhaling)   Rommel in de draaischijfput.

‘Een andere favoriet,’ ga ik verder, ‘is het verhaal dat Zugführer Maier me eens vertelde over het begrip Bremshundertstel.
‘Oh ja! Dat moet ik eens opnieuw lezen.’
‘Fijn dat de verhalen nog steeds en opnieuw gelezen worden. Dank daarvoor.’
Waldstein knikt. ‘Ik heb ook het heel leuk gevonden om eens twee jonge dames ons Bw te kunnen laten zien,’ vertelt hij. ‘Herinner jij je dat nog, Horst?’
‘Jazeker. Dat was zeer verrassend.’
Zo komt nog een rits aan avonturen bovendrijven. Dan gaat men weer aan het werk en laat ik me door Manovski – met gevaar voor eigen leven – naar huis brengen.


Met vriendelijke groet,
Bas

[RikM]

Proficiat en hopelijk nog vele jaren Heimat und  Lebensgeschichte

[Basilicum]

Dank voor de reacties en felicitaties. 

Groet,
Bas

[Flevodienst 1976]

Gefeliciteerd met al 10 jaar Deining uit Dönsdorf.


Groeten, André.

[tuurtje]

Bas,

Gelukkig ben je heelhuids thuisgekomen en gefeliciteerd en bedankt voor de afgelopen 10 jaar

Groetjes

Arthur

[Reinout van Rees]

Gefeliciteerd!

Reinout