Serre bergbaan, knutselproject van mijn zoon Jamie en mij

[Schachbrett]

Ja gaaf dat tunnelportaal.

[a.moonen]

Het biertje is op en de mannen staan weer buiten.
„Zur VVV,“ zegt één. Even later hebben ze een wandelkaart van de omgeving in handen. Met hernieuwde energie trekken ze het landschap in, op zoek naar de boom.

De eerste kilometers gaan vlot, maar al snel worden de paden smaller. Ze lopen door dichte bossen en open almweiden. Die zon staat inmiddels hoog en het wordt warm.

„Sind wir noch richtig?“ vraagt iemand.

Af en toe twijfelen ze of ze niet verkeerd zijn gelopen. Ze draaien de kaart, wijzen, discussiëren.



Onderweg komen ze wandelaars tegen.
„Entschuldigung, geht es hier Richtung Bahnlinie?“

Met aanwijzingen en veel gebaren gaan ze weer verder.

De uren verstrijken. Hun stappen worden zwaarder, het praten minder.

Maar dan — ergens in de verte — klinkt een trein.

Ze blijven even staan. „Hörst du dass?“
„Ja… dass muss die Strecke sein!“

Op het geluid af banen ze zich een weg door het bos. Takken kraken, schoenen glijden over losse stenen. En dan — plots — ligt het spoor voor hen.

„Endlich!“

Ze volgen het spoor een tijdje, langs de helling, oplettend, zoekend.

Nog een bocht — en daar staat hij.

De grote Fichte.

Nog indrukwekkender dan vanuit de trein. Hoog, recht, bijna perfect. Even blijven ze stil staan.



„Unglaublich…“

Moe en bezweet laten ze hun rugzakken vallen. Ze lopen om de boom heen, kijken omhoog naar de top die ver boven hen uitsteekt.

Langzaam beginnen ze te overleggen hoe ze deze boom naar Gösserbach kunnen krijgen.

Wordt vervolgd......

[a.moonen]

Terwijl de mannen druk overleggen, verglijdt de tijd ongemerkt. Kaart op de grond, takjes als aanwijzingen, handen die routes tekenen — iedereen heeft een idee.

„Wir schneiden ihn hier ab…“
„Nein, zu steil, das geht nicht!“
„Vielleicht Richtung Gleis ziehen…“

De discussie gaat heen en weer. Langzaam vallen de puzzelstukjes op hun plek. Uiteindelijk knikt de groep.

„So machen wir’s.“

Maar op dat moment wordt het stiller om hen heen. Het licht verandert. De lange schaduwen tussen de bomen vallen hen ineens op.

Eén van hen kijkt op.

„Äh… Jungs?“

Ze kijken naar de lucht. Die zon is al achter de berg verdwenen. Het begint snel te schemeren.

Een ander kijkt op zijn horloge. „Verdammt… schon so spät?“

Even is het stil.

Dan kijken ze elkaar aan.

„Und… wie kommen wir jetzt zurück?“

Ze draaien zich langzaam om, kijken het bos in. Alles lijkt plots anders. De herkenningspunten van eerder zijn verdwenen in het schemerlicht.

„War dass nicht von da?“
„Nein, ich glaube eher dort…“

De kaart wordt weer tevoorschijn gehaald, maar in het zwakke licht is er weinig op te zien.

Een zucht.

„Na toll…“

In de verte klinkt een uil. De eerste avondgeluiden nemen het over.

De mannen staan daar, bij de indrukwekkende Fichte, met een plan voor de boom — maar zonder duidelijk plan voor de terugweg.

De mannen kijken elkaar nog even aan, halen hun schouders op en nemen een besluit.

„Wir gehen zurück entlang der Gleise,“ zegt één. „Dass ist am sichersten.“

De anderen knikken. Het spoor is in ieder geval iets tastbaars in het donker. Zonder verder te twijfelen beginnen ze langs de rails terug te lopen, richting Dämlich.



Langzaam valt de nacht over het bos.

Met elke stap lijkt de omgeving te veranderen. Waar het overdag nog open en vriendelijk was, wordt het nu donker en ondoorzichtig. Takken kraken onder hun voeten, ergens ritselt iets in de struiken.

„Hast du dass gehört?“ fluistert iemand.

Het bos komt tot leven met nachtelijke geluiden. Een uil roept, wind ruist door de toppen van de bomen, en af en toe klinkt er iets wat ze niet meteen kunnen plaatsen.

Ze lopen dichter bij elkaar.

„Sag mal… gibt’s hier eigentlich Bären?“ vraagt één zacht.

„Oder Wölfe?“ voegt een ander toe.

Even blijft het stil.

Dan zegt één met een nerveuze grijns: „…oder ein riesiger Osterhase?“

Een paar lachen kort, maar het klinkt geforceerd.

„Ach was…,“ zegt iemand, maar zijn stem klinkt minder overtuigd dan bedoeld.

Ze kijken om zich heen, turen in het donker naast het spoor. De rails glimmen zwak in het laatste licht, een smalle leidraad door het onbekende.

En toch… ergens diep in het bos klinkt een geluid dat niemand echt kan thuisbrengen.

De mannen versnellen ongemerkt hun pas.

Wordt vervolgd.....

[a.moonen]

Dan — ineens — klinkt er in de verte een zacht gebrom.

De mannen blijven tegelijk staan.

„Was ist das…?“

Kort daarna voelen ze het bijna eerder dan ze het echt horen: een licht, metaalachtig gonzen van de rails onder hun voeten.

„Ein Zug?“ fluistert iemand.

Ze turen gespannen tussen de donkere bomen door. Ver weg, diep in de nacht, verschijnen kleine lichtjes.

„Da vorne!“

Heel in de verte komt de trein even in zicht… maar dan verdwijnen de lichtjes plots weer.

„Wo ist er hin?“

Dan zien ze hoe het spoor verderop een grote bocht maakt rond de berghelling.

„Die Kurve…“

Korte tijd later verschijnen de lichtjes opnieuw, nu helderder dan eerst.

Tien minuten later kunnen ze de contouren onderscheiden. Het diepe, herkenbare geluid van een dieselmotor vult langzaam het dal.

„Eine V60…“ bromt één van de mannen.

En inderdaad — een V60.

De locomotief komt dichterbij, stevig brommend door de nacht, met meerdere wagons erachter. Achter de loc volgen open wagons… en zelfs een hijskraan op sleep.

„Was macht denn die hier?“ vraagt iemand verbaasd.

Snel nemen de mannen afstand van het spoor terwijl de trein nadert. Dan dendert de V60 langs hen heen, zwaar en indrukwekkend, de wagons ratelend over de rails.



Wind, geluid, dieselgeur — en dan is hij alweer voorbij.

Even blijven de mannen zwijgend staan terwijl de rode sluitlichten langzaam verdwijnen.

„Wo wollen die denn hin…?“ vraagt één zacht.

Niemand heeft een antwoord.

Met nieuwe vragen in hun hoofd vervolgen ze hun tocht. Het spoor leidt hen verder door het donkere bos, tot de bomen langzaam wijken.

Na ongeveer een half uur stappen ze eindelijk uit het bos de almweide op. De open ruimte voelt bijna bevrijdend. Maar de laatste kilometers wegen het zwaarst. Hun benen voelen loodzwaar, schoenen schuren, gesprekken vallen stil.

„Ich kann nicht mehr…“ kreunt één.

„Doch… das Bier wartet,“ antwoordt een ander droog.

Dat vooruitzicht helpt.

Eindelijk bereiken ze Dämlich. De eerste huizen, de straatlantaarns — bijna voelt het als een wonder. Niet veel later staan ze weer bij hetzelfde café waar ze die middag nog vol energie vertrokken.

Met hun laatste kracht duwen ze de deur open.

„Vier Bier! Schnell!“ roept iemand, net voordat sluitingstijd dreigt.

De waard kijkt op, ziet hun bezwete, vermoeide gezichten en grijnst. „Langer Spaziergang?“

„Sehr lang…“

De eerste slokken smaken als pure redding.

Tussen bier en diepe zuchten door informeren ze waar ze kunnen overnachten. De waard denkt even na en wijst dan de straat af.

„Gasthof Alpenruh… zwei Straßen weiter. Alt, aber Betten gibt’s noch.“

Na het bier — zorgvuldig uitgedronken en betaald — sjokken ze verder door de stille avondstraten, tot ze voor een scheef uithangbord staan.

**Gasthof Alpenruh**

Het gebouw oogt alsof het zijn gloriedagen ergens rond 1863 heeft beleefd. Afbladderende luiken, een krakende houten veranda en vergeelde gordijnen achter kleine ramen. Binnen ruikt het naar boenwas, oud hout en een vleugje vergeten sigarenrook.



Een gammele receptiebel klingt schel wanneer ze binnenkomen.

Uit een achterkamer verschijnt een magere oude dame met bril aan een kettinkje.

„Zimmer?“

De mannen knikken dankbaar.

De kamers blijken eenvoudig: doorgezakte matrassen, piepende vloeren, bloemenbehang dat betere decennia heeft gekend — maar er zijn bedden. En op dit moment lijkt dat pure luxe.

„Passt schon…“ mompelt iemand.

Niet veel later vallen de deuren dicht, laarzen op de vloer, rugzakken in de hoek.

Binnen enkele minuten klinkt vanuit Gasthof Alpenruh vooral nog één ding:

Diep, uitgeput gesnurk.

Wordt vervolgd .....

[a.moonen]

Wordt vervolgd in .................Dämlich

[a.moonen]

De mannen zijn vroeg wakker. Veel te vroeg, eigenlijk — maar de krakende bedden van Gasthof Alpenruh en het ochtendlicht door de dunne gordijnen laten weinig keuze.

Met slaperige gezichten en stijve benen dalen ze de piepende trap af. Beneden zit de oude vrouw al kaarsrecht achter haar houten balie, alsof ze daar al sinds 1863 onafgebroken de wacht houdt.

„Guten Morgen… bezahlen,“ mompelt één van hen.

Na het afrekenen vragen ze waar ze kunnen ontbijten.

De oude vrouw kijkt nauwelijks op. „Zum Ochsen. Natürlich.“

Dus daar gaan ze weer.

In het bekende café is het al opvallend bedrijvig. Dämlich lijkt vroeg op gang. Aan tafels wordt druk gesproken, glazen rinkelen, de geur van koffie, broodjes en gebakken spek vult de ruimte.

„Ein Frühstück für vier,“ zegt één vastberaden.

Niet veel later genieten de mannen van een stevig Frühstück: verse Brötchen, boter, jam, eieren, worst — en vooral veel koffie.



„Jetzt geht’s wieder,“ zegt iemand tevreden.

Maar lang blijven ze niet zitten. Ze willen terug naar Gösserbach.

Onderweg naar het station valt hen op dat het drukker wordt op straat. Steeds meer mensen lopen dezelfde kant op — richting station en kerk.

„Was ist denn hier los?“ vraagt één.

Bij het station krijgen ze hun antwoord.

Een grote groep mensen staat rondom een reusachtige spar, die midden op een open plek ligt. Overal zijn mannen bezig takken te verwijderen en bast schoon te maken.

De jongens blijven stokstijf staan.

„Nein…“

Ze kijken elkaar aan.

„Die haben auch schon einen Maibaum.“

Langzaam knikken ze, half bewondering, half ongeloof.

„Dann haben wir wohl Konkurrenz…“

Maar er is geen tijd te verliezen. Juist op dat moment loopt de trein naar Gösserbach binnen.

„Los!“

Ze haasten zich naar het perron, werpen nog één blik op de bedrijvige groep rond de boom en springen snel aan boord.



Het fluitsignaal klinkt.

De trein vertrekt.

Langzaam laten ze Dämlich achter zich, en al snel rijdt de trein weer door de bossen. In de coupé komt het gesprek vanzelf terug op de enorme spar.

„Also… die in Dämlich war schon beeindruckend…“ zegt één.

„Ja, aber unsere Fichte war größer,“ antwoordt een ander overtuigd.

„Viel größer.“

„Vielleicht haben wir ja noch Glück.“

De spanning stijgt naarmate ze dichter bij de bekende plek komen. Iedereen kijkt nu scherp uit het raam.

„Gleich müsste es kommen…“

De trein neemt de laatste bocht.

Vier gezichten drukken bijna tegelijk tegen het raam.

Stilte.

Dan…

„Was?!“

„Nein… das kann nicht sein!“

„Das gibt’s doch nicht!“

Waar gisteren nog de machtige Fichte stond, zien ze nu alleen een kale stomp.

Een vers afgezaagde, eenzame stomp.



„Die ist weg!“ roept één.

„Unmöglich… gestern stand sie noch!“

„Wer war das?!“

Een ander staart verbijsterd naar buiten. „Dämlich…“

„Du meinst…?“

„Na wer sonst?! Die hatten doch heute Morgen schon einen Baum!“

„Aber… über Nacht?“

„Die müssen sofort losgelegt haben!“

„Verdammt… die haben uns abgehängt.“

Even blijft het stil, terwijl de trein onverstoorbaar verder rijdt.

Dan balt één zijn vuist.

„Das war noch nicht das letzte Wort.“

„Nein,“ zegt een ander langzaam. „Gösserbach braucht auch einen Maibaum.“

„Und diesmal,“ bromt de vierde, „reden wir nicht erst stundenlang im Café.“

De anderen knikken langzaam.

Buiten verdwijnen de stomp en het bos achter hen — maar in de coupé groeit al een nieuw plan.

wordt vervolgd ........

[a.moonen]

Dinsdagnacht, drei Uhr morgens in Dämlich.

Das Dorf schläft.

De smalle straatjes liggen verlaten onder een bleke maan, alsof de tijd zelf hier even stil is blijven staan. Geen stemmen, geen gelach uit het café, geen gerinkel van glazen — alleen stilte.

Hier en daar werpt een oude straatlantaarn een zwak, gelig licht op het kasseien pad. Lange schaduwen vallen scheef over de gevels van huizen die al generaties lijken toe te kijken.

De kerkklok heeft zojuist driemaal geslagen. Daarna klinkt opnieuw rust.

Uit sommige schoorstenen kringelt nog een laatste restje rook omhoog in de koude nacht. Achter gesloten luiken slapen de inwoners diep, veilig onder zware dekens, onbewust van hoe anders hun dorp er op dit uur uitziet.

Bij het station staat alles stil. De perrons zijn leeg, de rails glanzen zwak in het maanlicht. Geen trein, geen gefluit, geen gebrom van een V60 — alleen af en toe een zacht tikken van metaal dat afkoelt.

Langs de rand van het dorp ruist de wind door de donkere bomen. Im Wald lebt die Nacht. Een uil roept. Takken bewegen zachtjes. Soms klinkt er iets in de verte waarvan niemand precies zou kunnen zeggen wat het is.

Op het dorpsplein staat de Maibaum al fier overeind, trots en hoog boven de slapende huizen. De kleurrijke linten bewegen zachtjes in de nachtwind, herinneringen aan het feestelijke weekend dat Dämlich nog maar net achter zich heeft gelaten. Kransen en versieringen hangen nog stevig vast, al verraden hier en daar lege bierbanken, vergeten voetsporen en een verloren slinger hoe uitbundig er gefeest werd.

Gasthof Alpenruh kraakt af en toe zachtjes in zijn slaap, alsof het oude gebouw zich nog eens omdraait. Zelfs „Zum Ochsen“ is donker; stoelen staan op tafels, de laatste glazen zijn allang gespoeld.

Alles lijkt vredig.

Und doch…

Er hangt iets eigenaardigs in de lucht. Alsof Dämlich niet helemaal alleen is.

Misschien is het slechts de wind.

Vielleicht auch nicht.

Want dan — heel in de verte — klinkt zacht het onmiskenbare brommen van een oude dieselmotor.

Laag, zwaar, voorzichtig.

Langzaam nadert het geluid door de slapende straten, steeds dichterbij, tot uiteindelijk een oude vrachtwagen behoedzaam het dorpsplein opdraait. Kort daarachter volgt een personenwagen, waarvan de lichten meteen worden gedoofd zodra beide voertuigen bij de Maibaum tot stilstand komen.

Portieren klikken zacht open.

Eén voor één stappen de bekende mannen uit Gösserbach uit.

„Leise jetzt…“

Hun stemmen zijn nauwelijks meer dan fluisteringen. Kort wordt er overlegd, wijzende handen, snelle blikken naar ramen en donkere steegjes.

Dan begint het werk.

De vrachtwagen wordt centimeter voor centimeter achteruit gemanoeuvreerd, de laadbak precies onder de hoge Maibaum. Het piepen van oude veren en zacht grind onder de banden klinkt in de nacht bijna oorverdovend.

Uit de laadbak halen de mannen zwaar gereedschap tevoorschijn: dommekrachten, takels, kettingen en dikke kabels.

„Langsam…“

Met geoefende haast bevestigen ze de werktuigen aan de kabels die de Maibaum overeind houden. Met gespannen gezichten controleren ze iedere verbinding.

Dan begint het.

Voorzichtig draaien ze aan de takels. Metaal kraakt. Kabels spannen zich. De trotse Maibaum beweegt eerst nauwelijks zichtbaar… dan langzaam.

Heel langzaam.

Centimeter voor centimeter helt de boom uit zijn trotse positie, terwijl de mannen zwetend, hijgend en met uiterste precisie de kracht verdelen.

„Weiter… weiter… stop!“

De enorme stam zakt gecontroleerd omlaag, de top schuift langzaam door de nachtelijke lucht, tot hij uiteindelijk met een doffe, houten dreun perfect op de gereedstaande vrachtwagen rust.

Even is het doodstil.

Dan klinkt een onderdrukt gejuich.

„Geschafft.“

Maar er is geen tijd te verliezen.

Razendsnel wordt de Maibaum vastgesjord met zware riemen en kettingen. Iedere meter wordt gezekerd, iedere beweging gecontroleerd.

Binnen korte tijd oogt de vrachtwagen als een bizarre, nachtelijke buit.



Motoren starten weer.

Zonder sirenes, zonder woorden, zonder afscheid glijden vrachtwagen en personenwagen weer uit Dämlich weg — als dieven in de nacht.

Urenlang slingeren ze over donkere bergwegen, door bossen, langs verlaten almweiden en slapende gehuchten. De diesel bromt onvermoeibaar voort terwijl de hemel langzaam lichter wordt.

Tegen vijf uur in de vroege ochtend bereiken ze eindelijk Gösserbach.

Nog voor het dorp volledig ontwaakt, sturen ze de vrachtwagen naar een verlaten overlaadmagazijn aan de rand van het spoor. Een vergeten plek van oud hout, roestige rails en half ingestorte muren.

Daar, uit het eerste ochtendlicht verborgen, parkeren ze hun buit diep achter het magazijn.



Motor uit.

Stilte.

„Jetzt schläft Dämlich noch…“ fluistert één tevreden.

„Aber nicht mehr lange.“

Wordt vervolgd.....(in Dämlich)

[a.moonen]

De ochtend in Gösserbach begint nog maar net wanneer in het stationskantoor de telefoon luid rinkelt.

Franz, stationschef van Gösserbach, kijkt op van zijn papieren, bromt iets onverstaanbaars en neemt op.

„Bahnhof Gösserbach, Franz hier.“

Aan de andere kant klinkt een gejaagde stem.

„Hier Bahnhof Dämlich! Franz, wir haben ein ernstes Problem!“

Franz fronst meteen. „Was ist passiert? Unfall? Gleisschaden?“

„Nein, schlimmer! Unser Maibaum ist verschwunden! Gestohlen! Und Lokführer Andre hat ihn heute früh bei euch entdeckt — hinter eurem alten Umladeschuppen!“

Franz verstijft eerst.

„Was?! Ein gestohlener Baum bei uns? Das ist ja…“

Dan valt er een korte stilte.

„Moment mal… euer Maibaum?“

„Ja! Unser Maibaum!“

Franz leunt langzaam achterover. De ernst verdwijnt uit zijn gezicht… en maakt plaats voor een langzaam groeiende glimlach.

„Aaaah… also kein Verbrechen… sondern Tradition.“

„Wie bitte?!“ klinkt het verontwaardigd uit Dämlich.

Franz schraapt zijn keel alsof hij een officiële les gaat geven.

„Lieber Kollege… bei einem gestohlenen Maibaum handelt es sich nicht einfach um Diebstahl. Das ist altes Brauchtum.“

„Brauchtum?! Unser Baum ist weg!“

„Ja eben,“ zegt Franz bijna vrolijk. „Dann habt ihr jetzt die ehrenvolle Aufgabe, ihn zurückzukaufen.“

„Zurück… was?“

„Mit Bier und Essen,“ zegt Franz plechtig. „So will es die Tradition. Wenn euer Baum ordentlich gestohlen wurde, ohne dass ihr es verhindert habt, könnt ihr ihn gegen eine angemessene Menge Bier und Verpflegung auslösen.“

Aan de andere kant blijft het even stil.

„Das… ist jetzt nicht dein Ernst.“

„Doch,“ zegt Franz grijnzend. „Und glaubt mir — ihr kommt damit noch gut weg. Manche verlangen zusätzlich Blasmusik.“

„Also… wir bringen Bier?“

„Und Essen.“

„Wie viel?“

Franz kijkt peinzend uit het raam richting loods.

„Sagen wir… genug, damit Gösserbach nicht hungrig bleibt.“

Een diepe zucht klinkt door de lijn.

„Das wird ja immer schöner…“

„Kopf hoch,“ zegt Franz opgewekt. „Euren Baum könnt ihr wiederhaben. Tradition ist Tradition.“

Nog voor zijn collega verder kan protesteren, voegt Franz eraan toe:

„Und schickt Andre ruhig mit. Der scheint ja ein gutes Auge zu haben.“

Wanneer Franz ophangt, schudt hij geamuseerd zijn hoofd.

„Diese Burschen…“ mompelt hij, nu zichtbaar veel minder bezorgd dan aan het begin van het gesprek. Daarna staat hij op.

„Erstmal Kaffee.“

Met dat vooruitzicht besluit Franz eerst maar eens naar de kantine te gaan voor een degelijke bak koffie.

Daar, alsof het lot gevoel voor timing heeft, zit de bekende groep jongelui al breeduit aan tafel. Vermoeid, maar zichtbaar trots.

„Morgen, Franz!“ roept één vrolijk.

Franz haalt koffie, loopt rustig naar hun tafel en gaat zonder vragen zitten.

„Na?“ zegt hij droog. „Gut geschlafen nach eurem kleinen Nachtspaziergang?“

De jongens kijken elkaar aan, dan verschijnt er langzaam een trotse grijns.

„Also… wir müssen schon sagen…“ begint één, „das war eine Meisterleistung.“

„Wie wir den Baum umgelegt haben… perfekt!“

„Und keiner hat uns gesehen!“

Franz nipt van zijn koffie.

„Doch. Andre.“

Stilte.

„Wie bitte?“

„Andre, der Lokführer aus Dämlich. Bei der Bierlieferung heute früh. Er hat euren hübsch versteckten Lastwagen entdeckt.“

De trots zakt zichtbaar een paar graden.

„Äh…“

Franz leunt achterover.

„Dämlich hat gerade angerufen. Sie wollen ihren Maibaum zurück.“

„Was?! Niemals!“ roept één meteen. „Den brauchen wir selbst!“

„Genau! Das war harte Arbeit!“

Franz zucht diep, staat op en wenkt.

„Kommt mal mit.“

Verward volgen de jongens hem naar buiten. Franz loopt met hen richting de ruïne boven het dorp en wijst.

Daar staat hij.

Gösserbachs eigen Maibaum. Groot, trots versierd, linten nog dansend in de ochtendwind.

Rondom liggen duidelijke sporen van een stevig feestweekend.

De jongens blijven stokstijf staan.

„…Nein.“

„Doch,“ zegt Franz bijna genietend. „Während ihr in Dämlich wart, hat Gösserbach längst selbst einen Maibaum organisiert. Letztes Wochenende wurde hier ordentlich gefeiert. Tradition erfüllt.“



Een lange stilte.

„Das… das gibt’s doch nicht…“

„Wir haben… völlig umsonst…?“

„Die ganze Nacht?!“

Franz klopt één van hen op de schouder.

„Nicht ganz umsonst.“

„Wie meinst du das?“

Franz glimlacht voor het eerst echt.

„Kommt zum Bahnhof.“

Beneden op het station heeft zich inmiddels een behoorlijke groep Gösserbachers verzameld. Zodra de jongens verschijnen, klinkt applaus.

„Da sind unsere Helden!“ roept iemand.

„Maibaumräuber!“ lacht een ander.

De jongens kijken verbaasd, half beschaamd, half trots.

Dan klinkt in de verte een fluit.

„Zug aus Dämlich!“

Even later rijdt de trein het station binnen: voorop een krachtige 1045 van de OOB, daarachter een witte goederenwagon met groot „Fohrenburger“-opschrift, gevolgd door een oranje ÖBB-rijtuig.





De trein stopt sissend.

Uit de cabine stapt Andre.

„Na, ihr Baumspezialisten,“ grijnst hij.

Uit het rijtuig volgen de dominee van Dämlich en de stationschef.



Franz stapt naar voren.

„Willkommen in Gösserbach.“

De stationschef uit Dämlich schudt zijn hoofd, maar met zichtbaar amusement.

„Also… unseren Maibaum mitten in der Nacht zu stehlen… Respekt.“

„War nichts Persönliches,“ mompelt één van de jongens.

De dominee mengt zich glimlachend in het gesprek.

„Sagen wir so… christlich war’s vielleicht nicht ganz.“

Gelach alom.

Franz heft zijn hand.

„Wie besprochen: Der Baum kommt zurück… und dafür…“

Hij wijst naar de goederenwagon.

„…Bier und Essen.“

De wagondeuren gaan open.

Kratten bier, vaten, brood, worst, hammen — een complete feestlevering wordt uitgeladen.

„Das nennen wir mal Lösegeld!“ roept iemand uit Gösserbach.

De jongens kijken elkaar aan.

„Also… irgendwie hat es sich doch gelohnt.“

Andre knikt richting de loods.

„Und jetzt… wo ist unser Baum?“

Franz wijst verderop.

„Lastwagen steht bereit.“



Beschaamd maar sportief stappen de jongens naar voren.

„Na gut… wir bringen ihn zurück.“

Niet veel later rijdt de vrachtwagen opnieuw, ditmaal onder begeleiding en luid gelach, richting Dämlich — met de heroverde Maibaum.

Tegen de middag staat de boom weer op zijn vertrouwde plek, onder gejuich van Dämlich.

De delegatie is tevreden.

„Jetzt passt’s wieder.“

Bij vertrek steekt Andre nog even zijn hoofd uit de loc.

„Und nächstes Jahr fragt ihr einfach…“

„…wo bleibt denn da der Spaß?“ roept één van de jongens terug.

Zelfs de dominee lacht.

Zo eindigt de grote Maibaum-affaire tussen Gösserbach en Dämlich niet in ruzie… maar in bier, eten en een verhaal dat nog jarenlang in beide dorpen verteld zal worden.

[a.moonen]

Afgelopen maandag was het prima weer voor de hobby.
Heerlijk de laatste stukken van de bergwand afgemaakt en daarna voor de 1e keer in het gips gezet.