Serre bergbaan, knutselproject van mijn zoon Jamie en mij

[Schachbrett]

Ja gaaf dat tunnelportaal.

[a.moonen]

Het biertje is op en de mannen staan weer buiten.
„Zur VVV,“ zegt één. Even later hebben ze een wandelkaart van de omgeving in handen. Met hernieuwde energie trekken ze het landschap in, op zoek naar de boom.

De eerste kilometers gaan vlot, maar al snel worden de paden smaller. Ze lopen door dichte bossen en open almweiden. Die zon staat inmiddels hoog en het wordt warm.

„Sind wir noch richtig?“ vraagt iemand.

Af en toe twijfelen ze of ze niet verkeerd zijn gelopen. Ze draaien de kaart, wijzen, discussiëren.



Onderweg komen ze wandelaars tegen.
„Entschuldigung, geht es hier Richtung Bahnlinie?“

Met aanwijzingen en veel gebaren gaan ze weer verder.

De uren verstrijken. Hun stappen worden zwaarder, het praten minder.

Maar dan — ergens in de verte — klinkt een trein.

Ze blijven even staan. „Hörst du dass?“
„Ja… dass muss die Strecke sein!“

Op het geluid af banen ze zich een weg door het bos. Takken kraken, schoenen glijden over losse stenen. En dan — plots — ligt het spoor voor hen.

„Endlich!“

Ze volgen het spoor een tijdje, langs de helling, oplettend, zoekend.

Nog een bocht — en daar staat hij.

De grote Fichte.

Nog indrukwekkender dan vanuit de trein. Hoog, recht, bijna perfect. Even blijven ze stil staan.



„Unglaublich…“

Moe en bezweet laten ze hun rugzakken vallen. Ze lopen om de boom heen, kijken omhoog naar de top die ver boven hen uitsteekt.

Langzaam beginnen ze te overleggen hoe ze deze boom naar Gösserbach kunnen krijgen.

Wordt vervolgd......