Serre bergbaan, knutselproject van mijn zoon Jamie en mij

[Schachbrett]

Ja gaaf dat tunnelportaal.

[a.moonen]

Het biertje is op en de mannen staan weer buiten.
„Zur VVV,“ zegt één. Even later hebben ze een wandelkaart van de omgeving in handen. Met hernieuwde energie trekken ze het landschap in, op zoek naar de boom.

De eerste kilometers gaan vlot, maar al snel worden de paden smaller. Ze lopen door dichte bossen en open almweiden. Die zon staat inmiddels hoog en het wordt warm.

„Sind wir noch richtig?“ vraagt iemand.

Af en toe twijfelen ze of ze niet verkeerd zijn gelopen. Ze draaien de kaart, wijzen, discussiëren.



Onderweg komen ze wandelaars tegen.
„Entschuldigung, geht es hier Richtung Bahnlinie?“

Met aanwijzingen en veel gebaren gaan ze weer verder.

De uren verstrijken. Hun stappen worden zwaarder, het praten minder.

Maar dan — ergens in de verte — klinkt een trein.

Ze blijven even staan. „Hörst du dass?“
„Ja… dass muss die Strecke sein!“

Op het geluid af banen ze zich een weg door het bos. Takken kraken, schoenen glijden over losse stenen. En dan — plots — ligt het spoor voor hen.

„Endlich!“

Ze volgen het spoor een tijdje, langs de helling, oplettend, zoekend.

Nog een bocht — en daar staat hij.

De grote Fichte.

Nog indrukwekkender dan vanuit de trein. Hoog, recht, bijna perfect. Even blijven ze stil staan.



„Unglaublich…“

Moe en bezweet laten ze hun rugzakken vallen. Ze lopen om de boom heen, kijken omhoog naar de top die ver boven hen uitsteekt.

Langzaam beginnen ze te overleggen hoe ze deze boom naar Gösserbach kunnen krijgen.

Wordt vervolgd......

[a.moonen]

Terwijl de mannen druk overleggen, verglijdt de tijd ongemerkt. Kaart op de grond, takjes als aanwijzingen, handen die routes tekenen — iedereen heeft een idee.

„Wir schneiden ihn hier ab…“
„Nein, zu steil, das geht nicht!“
„Vielleicht Richtung Gleis ziehen…“

De discussie gaat heen en weer. Langzaam vallen de puzzelstukjes op hun plek. Uiteindelijk knikt de groep.

„So machen wir’s.“

Maar op dat moment wordt het stiller om hen heen. Het licht verandert. De lange schaduwen tussen de bomen vallen hen ineens op.

Eén van hen kijkt op.

„Äh… Jungs?“

Ze kijken naar de lucht. Die zon is al achter de berg verdwenen. Het begint snel te schemeren.

Een ander kijkt op zijn horloge. „Verdammt… schon so spät?“

Even is het stil.

Dan kijken ze elkaar aan.

„Und… wie kommen wir jetzt zurück?“

Ze draaien zich langzaam om, kijken het bos in. Alles lijkt plots anders. De herkenningspunten van eerder zijn verdwenen in het schemerlicht.

„War dass nicht von da?“
„Nein, ich glaube eher dort…“

De kaart wordt weer tevoorschijn gehaald, maar in het zwakke licht is er weinig op te zien.

Een zucht.

„Na toll…“

In de verte klinkt een uil. De eerste avondgeluiden nemen het over.

De mannen staan daar, bij de indrukwekkende Fichte, met een plan voor de boom — maar zonder duidelijk plan voor de terugweg.

De mannen kijken elkaar nog even aan, halen hun schouders op en nemen een besluit.

„Wir gehen zurück entlang der Gleise,“ zegt één. „Dass ist am sichersten.“

De anderen knikken. Het spoor is in ieder geval iets tastbaars in het donker. Zonder verder te twijfelen beginnen ze langs de rails terug te lopen, richting Dämlich.



Langzaam valt de nacht over het bos.

Met elke stap lijkt de omgeving te veranderen. Waar het overdag nog open en vriendelijk was, wordt het nu donker en ondoorzichtig. Takken kraken onder hun voeten, ergens ritselt iets in de struiken.

„Hast du dass gehört?“ fluistert iemand.

Het bos komt tot leven met nachtelijke geluiden. Een uil roept, wind ruist door de toppen van de bomen, en af en toe klinkt er iets wat ze niet meteen kunnen plaatsen.

Ze lopen dichter bij elkaar.

„Sag mal… gibt’s hier eigentlich Bären?“ vraagt één zacht.

„Oder Wölfe?“ voegt een ander toe.

Even blijft het stil.

Dan zegt één met een nerveuze grijns: „…oder ein riesiger Osterhase?“

Een paar lachen kort, maar het klinkt geforceerd.

„Ach was…,“ zegt iemand, maar zijn stem klinkt minder overtuigd dan bedoeld.

Ze kijken om zich heen, turen in het donker naast het spoor. De rails glimmen zwak in het laatste licht, een smalle leidraad door het onbekende.

En toch… ergens diep in het bos klinkt een geluid dat niemand echt kan thuisbrengen.

De mannen versnellen ongemerkt hun pas.

Wordt vervolgd.....

[a.moonen]

Dan — ineens — klinkt er in de verte een zacht gebrom.

De mannen blijven tegelijk staan.

„Was ist das…?“

Kort daarna voelen ze het bijna eerder dan ze het echt horen: een licht, metaalachtig gonzen van de rails onder hun voeten.

„Ein Zug?“ fluistert iemand.

Ze turen gespannen tussen de donkere bomen door. Ver weg, diep in de nacht, verschijnen kleine lichtjes.

„Da vorne!“

Heel in de verte komt de trein even in zicht… maar dan verdwijnen de lichtjes plots weer.

„Wo ist er hin?“

Dan zien ze hoe het spoor verderop een grote bocht maakt rond de berghelling.

„Die Kurve…“

Korte tijd later verschijnen de lichtjes opnieuw, nu helderder dan eerst.

Tien minuten later kunnen ze de contouren onderscheiden. Het diepe, herkenbare geluid van een dieselmotor vult langzaam het dal.

„Eine V60…“ bromt één van de mannen.

En inderdaad — een V60.

De locomotief komt dichterbij, stevig brommend door de nacht, met meerdere wagons erachter. Achter de loc volgen open wagons… en zelfs een hijskraan op sleep.

„Was macht denn die hier?“ vraagt iemand verbaasd.

Snel nemen de mannen afstand van het spoor terwijl de trein nadert. Dan dendert de V60 langs hen heen, zwaar en indrukwekkend, de wagons ratelend over de rails.



Wind, geluid, dieselgeur — en dan is hij alweer voorbij.

Even blijven de mannen zwijgend staan terwijl de rode sluitlichten langzaam verdwijnen.

„Wo wollen die denn hin…?“ vraagt één zacht.

Niemand heeft een antwoord.

Met nieuwe vragen in hun hoofd vervolgen ze hun tocht. Het spoor leidt hen verder door het donkere bos, tot de bomen langzaam wijken.

Na ongeveer een half uur stappen ze eindelijk uit het bos de almweide op. De open ruimte voelt bijna bevrijdend. Maar de laatste kilometers wegen het zwaarst. Hun benen voelen loodzwaar, schoenen schuren, gesprekken vallen stil.

„Ich kann nicht mehr…“ kreunt één.

„Doch… das Bier wartet,“ antwoordt een ander droog.

Dat vooruitzicht helpt.

Eindelijk bereiken ze Dämlich. De eerste huizen, de straatlantaarns — bijna voelt het als een wonder. Niet veel later staan ze weer bij hetzelfde café waar ze die middag nog vol energie vertrokken.

Met hun laatste kracht duwen ze de deur open.

„Vier Bier! Schnell!“ roept iemand, net voordat sluitingstijd dreigt.

De waard kijkt op, ziet hun bezwete, vermoeide gezichten en grijnst. „Langer Spaziergang?“

„Sehr lang…“

De eerste slokken smaken als pure redding.

Tussen bier en diepe zuchten door informeren ze waar ze kunnen overnachten. De waard denkt even na en wijst dan de straat af.

„Gasthof Alpenruh… zwei Straßen weiter. Alt, aber Betten gibt’s noch.“

Na het bier — zorgvuldig uitgedronken en betaald — sjokken ze verder door de stille avondstraten, tot ze voor een scheef uithangbord staan.

**Gasthof Alpenruh**

Het gebouw oogt alsof het zijn gloriedagen ergens rond 1863 heeft beleefd. Afbladderende luiken, een krakende houten veranda en vergeelde gordijnen achter kleine ramen. Binnen ruikt het naar boenwas, oud hout en een vleugje vergeten sigarenrook.



Een gammele receptiebel klingt schel wanneer ze binnenkomen.

Uit een achterkamer verschijnt een magere oude dame met bril aan een kettinkje.

„Zimmer?“

De mannen knikken dankbaar.

De kamers blijken eenvoudig: doorgezakte matrassen, piepende vloeren, bloemenbehang dat betere decennia heeft gekend — maar er zijn bedden. En op dit moment lijkt dat pure luxe.

„Passt schon…“ mompelt iemand.

Niet veel later vallen de deuren dicht, laarzen op de vloer, rugzakken in de hoek.

Binnen enkele minuten klinkt vanuit Gasthof Alpenruh vooral nog één ding:

Diep, uitgeput gesnurk.

Wordt vervolgd .....

[a.moonen]

Wordt vervolgd in .................Dämlich

[a.moonen]

De mannen zijn vroeg wakker. Veel te vroeg, eigenlijk — maar de krakende bedden van Gasthof Alpenruh en het ochtendlicht door de dunne gordijnen laten weinig keuze.

Met slaperige gezichten en stijve benen dalen ze de piepende trap af. Beneden zit de oude vrouw al kaarsrecht achter haar houten balie, alsof ze daar al sinds 1863 onafgebroken de wacht houdt.

„Guten Morgen… bezahlen,“ mompelt één van hen.

Na het afrekenen vragen ze waar ze kunnen ontbijten.

De oude vrouw kijkt nauwelijks op. „Zum Ochsen. Natürlich.“

Dus daar gaan ze weer.

In het bekende café is het al opvallend bedrijvig. Dämlich lijkt vroeg op gang. Aan tafels wordt druk gesproken, glazen rinkelen, de geur van koffie, broodjes en gebakken spek vult de ruimte.

„Ein Frühstück für vier,“ zegt één vastberaden.

Niet veel later genieten de mannen van een stevig Frühstück: verse Brötchen, boter, jam, eieren, worst — en vooral veel koffie.



„Jetzt geht’s wieder,“ zegt iemand tevreden.

Maar lang blijven ze niet zitten. Ze willen terug naar Gösserbach.

Onderweg naar het station valt hen op dat het drukker wordt op straat. Steeds meer mensen lopen dezelfde kant op — richting station en kerk.

„Was ist denn hier los?“ vraagt één.

Bij het station krijgen ze hun antwoord.

Een grote groep mensen staat rondom een reusachtige spar, die midden op een open plek ligt. Overal zijn mannen bezig takken te verwijderen en bast schoon te maken.

De jongens blijven stokstijf staan.

„Nein…“

Ze kijken elkaar aan.

„Die haben auch schon einen Maibaum.“

Langzaam knikken ze, half bewondering, half ongeloof.

„Dann haben wir wohl Konkurrenz…“

Maar er is geen tijd te verliezen. Juist op dat moment loopt de trein naar Gösserbach binnen.

„Los!“

Ze haasten zich naar het perron, werpen nog één blik op de bedrijvige groep rond de boom en springen snel aan boord.



Het fluitsignaal klinkt.

De trein vertrekt.

Langzaam laten ze Dämlich achter zich, en al snel rijdt de trein weer door de bossen. In de coupé komt het gesprek vanzelf terug op de enorme spar.

„Also… die in Dämlich war schon beeindruckend…“ zegt één.

„Ja, aber unsere Fichte war größer,“ antwoordt een ander overtuigd.

„Viel größer.“

„Vielleicht haben wir ja noch Glück.“

De spanning stijgt naarmate ze dichter bij de bekende plek komen. Iedereen kijkt nu scherp uit het raam.

„Gleich müsste es kommen…“

De trein neemt de laatste bocht.

Vier gezichten drukken bijna tegelijk tegen het raam.

Stilte.

Dan…

„Was?!“

„Nein… das kann nicht sein!“

„Das gibt’s doch nicht!“

Waar gisteren nog de machtige Fichte stond, zien ze nu alleen een kale stomp.

Een vers afgezaagde, eenzame stomp.



„Die ist weg!“ roept één.

„Unmöglich… gestern stand sie noch!“

„Wer war das?!“

Een ander staart verbijsterd naar buiten. „Dämlich…“

„Du meinst…?“

„Na wer sonst?! Die hatten doch heute Morgen schon einen Baum!“

„Aber… über Nacht?“

„Die müssen sofort losgelegt haben!“

„Verdammt… die haben uns abgehängt.“

Even blijft het stil, terwijl de trein onverstoorbaar verder rijdt.

Dan balt één zijn vuist.

„Das war noch nicht das letzte Wort.“

„Nein,“ zegt een ander langzaam. „Gösserbach braucht auch einen Maibaum.“

„Und diesmal,“ bromt de vierde, „reden wir nicht erst stundenlang im Café.“

De anderen knikken langzaam.

Buiten verdwijnen de stomp en het bos achter hen — maar in de coupé groeit al een nieuw plan.

wordt vervolgd ........