Serre bergbaan, knutselproject van mijn zoon Jamie en mij

[Schachbrett]

Ja gaaf dat tunnelportaal.

[a.moonen]

Het biertje is op en de mannen staan weer buiten.
„Zur VVV,“ zegt één. Even later hebben ze een wandelkaart van de omgeving in handen. Met hernieuwde energie trekken ze het landschap in, op zoek naar de boom.

De eerste kilometers gaan vlot, maar al snel worden de paden smaller. Ze lopen door dichte bossen en open almweiden. Die zon staat inmiddels hoog en het wordt warm.

„Sind wir noch richtig?“ vraagt iemand.

Af en toe twijfelen ze of ze niet verkeerd zijn gelopen. Ze draaien de kaart, wijzen, discussiëren.



Onderweg komen ze wandelaars tegen.
„Entschuldigung, geht es hier Richtung Bahnlinie?“

Met aanwijzingen en veel gebaren gaan ze weer verder.

De uren verstrijken. Hun stappen worden zwaarder, het praten minder.

Maar dan — ergens in de verte — klinkt een trein.

Ze blijven even staan. „Hörst du dass?“
„Ja… dass muss die Strecke sein!“

Op het geluid af banen ze zich een weg door het bos. Takken kraken, schoenen glijden over losse stenen. En dan — plots — ligt het spoor voor hen.

„Endlich!“

Ze volgen het spoor een tijdje, langs de helling, oplettend, zoekend.

Nog een bocht — en daar staat hij.

De grote Fichte.

Nog indrukwekkender dan vanuit de trein. Hoog, recht, bijna perfect. Even blijven ze stil staan.



„Unglaublich…“

Moe en bezweet laten ze hun rugzakken vallen. Ze lopen om de boom heen, kijken omhoog naar de top die ver boven hen uitsteekt.

Langzaam beginnen ze te overleggen hoe ze deze boom naar Gösserbach kunnen krijgen.

Wordt vervolgd......

[a.moonen]

Terwijl de mannen druk overleggen, verglijdt de tijd ongemerkt. Kaart op de grond, takjes als aanwijzingen, handen die routes tekenen — iedereen heeft een idee.

„Wir schneiden ihn hier ab…“
„Nein, zu steil, das geht nicht!“
„Vielleicht Richtung Gleis ziehen…“

De discussie gaat heen en weer. Langzaam vallen de puzzelstukjes op hun plek. Uiteindelijk knikt de groep.

„So machen wir’s.“

Maar op dat moment wordt het stiller om hen heen. Het licht verandert. De lange schaduwen tussen de bomen vallen hen ineens op.

Eén van hen kijkt op.

„Äh… Jungs?“

Ze kijken naar de lucht. Die zon is al achter de berg verdwenen. Het begint snel te schemeren.

Een ander kijkt op zijn horloge. „Verdammt… schon so spät?“

Even is het stil.

Dan kijken ze elkaar aan.

„Und… wie kommen wir jetzt zurück?“

Ze draaien zich langzaam om, kijken het bos in. Alles lijkt plots anders. De herkenningspunten van eerder zijn verdwenen in het schemerlicht.

„War dass nicht von da?“
„Nein, ich glaube eher dort…“

De kaart wordt weer tevoorschijn gehaald, maar in het zwakke licht is er weinig op te zien.

Een zucht.

„Na toll…“

In de verte klinkt een uil. De eerste avondgeluiden nemen het over.

De mannen staan daar, bij de indrukwekkende Fichte, met een plan voor de boom — maar zonder duidelijk plan voor de terugweg.

De mannen kijken elkaar nog even aan, halen hun schouders op en nemen een besluit.

„Wir gehen zurück entlang der Gleise,“ zegt één. „Dass ist am sichersten.“

De anderen knikken. Het spoor is in ieder geval iets tastbaars in het donker. Zonder verder te twijfelen beginnen ze langs de rails terug te lopen, richting Dämlich.



Langzaam valt de nacht over het bos.

Met elke stap lijkt de omgeving te veranderen. Waar het overdag nog open en vriendelijk was, wordt het nu donker en ondoorzichtig. Takken kraken onder hun voeten, ergens ritselt iets in de struiken.

„Hast du dass gehört?“ fluistert iemand.

Het bos komt tot leven met nachtelijke geluiden. Een uil roept, wind ruist door de toppen van de bomen, en af en toe klinkt er iets wat ze niet meteen kunnen plaatsen.

Ze lopen dichter bij elkaar.

„Sag mal… gibt’s hier eigentlich Bären?“ vraagt één zacht.

„Oder Wölfe?“ voegt een ander toe.

Even blijft het stil.

Dan zegt één met een nerveuze grijns: „…oder ein riesiger Osterhase?“

Een paar lachen kort, maar het klinkt geforceerd.

„Ach was…,“ zegt iemand, maar zijn stem klinkt minder overtuigd dan bedoeld.

Ze kijken om zich heen, turen in het donker naast het spoor. De rails glimmen zwak in het laatste licht, een smalle leidraad door het onbekende.

En toch… ergens diep in het bos klinkt een geluid dat niemand echt kan thuisbrengen.

De mannen versnellen ongemerkt hun pas.

Wordt vervolgd.....