Rosestraat in Sm/S

[Marc tramt]

Goed idee Sven. 
En voor die info is véél belangstelling denk ik zo.

[Martin Hornis]

Geweldig al die verhalen, foto's uit archieven en vooral de zeer goed geslaagde modellen van Frans. Het zal een hele klus zijn om de beoogde RTM-baan op een dergelijk hoog niveau te realiseren. Er wordt overigens goed nagedacht over het geheel.

Van begin zomer 1953 tot eind zomer 1955 heb ik als jongetje van 9 à 12 jaar in Hellevoetsluis gewoond. Tijdens mijn verblijf in een gezondheidskolonie (Elim) op Schiermonnikoog waren  mijn ouders, mijn broer en de kat van uit Groningen naar Hellevoetsluis verhuisd. Door een kennis van mijn ouders werd ik als 9 jarige in Groningen op de trein gezet. Die trein reed rechtstreeks naar Rotterdam Maasstation. In Gouda (waar al mijn familie woonde) stapte mijn moeder ook in de trein, want in Rotterdam was ik totaal onbekend. Het was een wereldstad in mijn ogen. Via de Maasbruggen kwamen we op het Stieltjesplein en in de Rosestraat. Tijdens het avondspitsuur stapten wij in een niet al te druk rijtuig van de tram naar Hellevoetsluis. Het bleek de eerste klas te zijn. Toen de conducteur/kaartjesverkoper langskwam, was die rit toch een soort aanslag op de portemonnee. Maar ik had tenminste eerste klas gereden in 1953, terwijl bij de NS de derde klas nog heel gewoon was. Hoe vooruitstrevend was de RTM in die tijd door slechts twee klassen te hebben. De reis vanuit Hellevoetsluis naar Gouda (50 km) duurde net zo lang als vanuit Groningen (230 km).

Bij het eindpunt van de tram in Hellevoetsluis was tevens een locdepot en een tramhaven. Het rangeren van de stoomloc naar het depot heb ik vele malen al dan niet illegaal (in een wagon) meegemaakt. Vanaf 4 of 5 sporen met verschillende hoogten kon een aansluiting met een veerboot gemaakt worden. Daardoor kon onder vrijwel alle omstandigheden van hoog en laag water wagonnen, rijtuigen en zelfs locomotieven naar het (toen nog) eiland Goeree-Overflakke gevaren worden. Het laden en lossen van wagonnen ging vrij simpel. Vanaf een stoomlier op de veerboot liep een kabel via een horizontaal wiel dat zo'n 50 m vanaf de walkant vast lag (aan een ketting?). Vanaf dat wiel liep de kabel terug naar een wagon. Op die manier werd dan een wagon vanaf de veerboot op een van de opstelsporen getrokken.

De gewone veerboot voor passagiers en (vracht-)auto's was vooral voor mijn broer een nieuwe uitdaging zoals we dat tegenwoordig noemen. Hij vroeg namelijk op een vrije woensdagmiddag aan de kapitein van zo'n veerboot of hij en ik een keer (gratis) mee (heen en weer) mochten. Dat mocht tot mijn stomme verbazing. Als een soort vip's van 10 en 11 jaar mochten wij in de stuurhut mee. We mochten om beurten zelfs het roer vasthouden.