Anlage 2.0

[svries1]

De volgende ochtend lijkt het alsof Dämlich alle onrust van de afgelopen dagen van zich heeft afgeschud. De lucht is helder, ergens kraait een haan, en vanuit de herberg klinkt het gerinkel van glazen die worden opgeruimd van het bescheiden feest van de avond ervoor.

Bij het station heerst alweer de vertrouwde rust van een doordeweekse werkdag. De dienstregeling van de ÖBB bepaalt opnieuw het ritme van het dorp: een vroege trein richting Bludenz, een goederentrein uit Gösserbach, het zachte gezoem van bovenleidingen en het bekende geklingel van het overwegsein.

Aan de splitsing van de dorpsweg wordt ondertussen hard gewerkt.

Daar verrijst, onder leiding van aannemer Dirk, een fraaie nieuwe woning. De muren staan inmiddels overeind, het dak ligt erop en de geur van vers gezaagd hout hangt rondom de bouwplaats. Het pannenbier is allang opgedronken—volgens sommigen zelfs sneller dan gepland—dus wordt het tijd voor de volgende fase.






Vandaag worden de kozijnen en het glas geleverd.

En dat mag ook wel, vindt iedereen. Want zolang het huis nog niet wind- en waterdicht is, blijft het kwetsbaar voor het grillige bergweer van het Montafondal. Bovendien staat later dit jaar ook de nieuwe overkapping bij het station nog op de planning.

“Werk genoeg,” zegt de stationschef wanneer hij langsloopt.

Maar Dirk haalt alleen rustig zijn schouders op.

Hij laat zich niet gek maken.

Met een potlood achter zijn oor bekijkt hij de bouwtekening nog eens, terwijl op de achtergrond een vrachtwagen langzaam achteruit manoeuvreert met de eerste kozijnen. Geen haast, geen stress—alles op zijn tijd. Zo werkt Dirk al jaren, en tot nu toe staat alles wat hij gebouwd heeft nog altijd stevig overeind.

Een paar dorpsbewoners blijven even staan kijken. Er wordt wat geknikt, wat advies geroepen waar niemand om gevraagd heeft, en natuurlijk volgt meteen discussie over wanneer de steigers weg kunnen.

Dirk glimlacht alleen maar.

“Eerst het glas erin,” zegt hij kalm. “Dan praten we verder.”

En zo gaat het leven in Dämlich gewoon weer verder:
treinen rijden, huizen verrijzen, en de meiboom waakt rustig over het plein alsof er nooit iets gebeurd is.

[a.moonen]